خانه » و « آتش قبيله » يا « قريه » ( آذران ) و « آتش بلوك » يا ايالت . محافظ آتش خانه « مانبذ » نام داشت ، و براى نگهبانى آتش دو تن روحانى ، و براى حراست آتش ورهران ( آتش بلوك ) هيأتى از روحانيان تحت رياست يك موبد مأمور بودند . . . يكى از نسكهاى اوستا ى ساسانى موسوم است به « سوزگر » و در آن تفصيلى در باب پرستش آتش مخلوط به چند قصه مسطور است : آتشكده پر از بوى كندر و ديگر مواد معطر بود . يك تن روحانى براى اينكه از نفس خود آتش را نيالايد دهان بندى بسته و آتش را با قطعات چوبى كه با مراسم مذهبى تطهير شده بود مشتعل نگاه مىداشت . اين چوب غالباً از نباتى موسوم به « هذانه اپتا » بود . بارى ، آن روحانى دم به دم به وسيلهء دسته چوبى كه برسمه ( برسم ) مىخواندند و مطابق آداب خاص بريده مىشد آتش را به هم مىزد و مشتعل مىداشت و ادعيهء معينى را تلاوت مىكرد . سپس روحانيون « هئومه » ( هوم ) « 1 » نثار مىكردند . در اثناى تلاوت ادعيه يا سرودن اوستا روحانيان شاخهء نبات « هئومه » را پس از تطهير در هاون مىكوبيدند . . . در « يزشن گاه » ( محل انجام تشريفات عبادت ) آلات و ادوات ذيل كه هر يك به جهت منظور خاصى به كار برده مىشود موجود است : 1 و 2 . هاون و دسته هاون كه به منزلهء ناقوس مسيحيان است و اكنون به همان منظور به كار برده مىشود ولى در اصل براى فشردن « هوم » ( گياه مقدس ) استعمال مىشد . 3 . برسم كه اساساً از شاخه‌هاىتر چوبهاى مقدس مانند انار تهيه مىشد ولى امروز آن را از فلز نقره يا برنج مىسازند . 4 . برسمدان . 5 . برسمچين كه كاردى است كوچك . 6 . چند جام براى هوم و پراهوم و آب مقدس . 7 . چند پيالهء كوچك به نام طشت نيز براى هوم و پراهوم ( طشت نه سوراخه ) .

--> ( 1 ) . اين همان چيزى است كه زردشت آن را منع كرده و كثيف خوانده است .